Dün yazdığım yazının üzerinden çok geçmeden belki bir andan uzun olmayan zamanın sonunda, kendimi şimdiki zamana bırakamadığım için bakıp görmediğim mutluluk sebeplerime uzandım yeniden. Ne kadar düşünürsem düşüneyim yazmak kadar rahatlatmıyor beni, yazdıklarımda kendinden bir parça bulup bana destek olan yol arkadaşlarımın da dönüşleriyle gönül gözüm aralandı yeniden. Naftalinleyip sandığa kaldırdığım mutlu anlarım el ettiler.

Mutluluk sıcacık bir çayın buğusunda,
Şimdilerde keşfettiğim kahvemi tatlandıran tarçında,
Kızıma tuttuğum defterin saman yapraklarında,
Mürekkebin çizdiği yolda,

Başımı kasvetli havadan gökyüzüne kaldırdığımda belli belirsiz ışıyan güneşin anımsattığı sıcacık anılarda,
Güneşli havada okuldan çıkarken gömleğimin tenime değdiğinde yapıştığı o hissi barındıran lise anılarımda,
Bir otobüs camında,

Eve döndüğümde görüp sevindiğim misafir sebebiyle yapılan kısırda,

Yerimden kalkmaya halim olmadığında penceremden gözüme çarpan bir kadının silkelediği çamaşırın yarattığı özgürlük hissinde,
O an önümden geçen bir güvercinin kanadında,
O güvercini görmemi sağlayan yaradanda,

Beraber yaş aldığın hala gülümseyerek konuştuğun kardeşliğinde,
İçine bahşedilen tüm insani duygularda,
Mutluluk içinde, görmeyi bildiğin her şeyde...
Hem hayırda, hem şerde...

Mutluluk sana verilen her şeyi kabul edip yoluna devam edebilmekte...