Ülkemizdeki kaos ortamı, dünyada bitmek tükenmek bilmeyen iç ve dış savaşlar, teknolojik aletler ve sosyal mecralar ile fazla haşır neşir olmanın bir sonucu olarak her gün sayısız kötülüğe ve iç karartan habere ve görüntüye vücudumuzun kaldırabileceği stres düzeyinden çok daha fazlasıyla maruz kalmak ister istemez içimize kapanmamıza, kronik yorgunluklara ve hatta içine düştüğümüzün farkında bile olmadığımız depresyona kapı açıyor.

Son zamanlarda sık sık sürekli sıkkınım, yaşam enerjimi kaybetmiş gibiyim, hiçbir şeyden zevk alamıyorum gibi pek çok yazı ve yorum dikkatimi çeker oldu. Zaten hal böyleyken hangimiz bu duygulara sürüklenmiyoruz ki? Kendi iç çatışmalarımız yetmezmiş gibi tutunacak bir dal bulup ayağa kalkmaya çalışanlarımız da gamsızlıkla, ruhsuzluk ve duyarsızlıkla yaftalanıp ayağımızdan tutulup yeniden dibe çekiliyoruz.

Ne kadar mümkün olursa artık haberlere bakmamaya çalışıyor, sosyal medyada sansürsüz yayınlanan haberlere maruz kalmamak için beni telefonumda uzak tutacak yeni uğraşlar arıyorum. Bundan böyle bu konularla ilgili paylaşımlar yapmayı da bırakıyorum ki farkında olmadan dibe çektiğim insanlar varsa onların da vebalini almayayım. Biliyorum ki bu konularda paylaşım yapıp fotoğrafı atar atmaz gülüş cümbüş hayatına devam edenler olduğu gibi suskunluklarını koruyup üzüntülerini içinde yaşayan insanlar da var. Yapılması gereken öylesine açık ki aslında, saygı duymak ve sevmek yaradılanı yaradandan ötürü... Bizi bütünlük kurtaracak, bizi birlik olmak kurtaracak, ayrıştıkça bölündükçe parça pinçik oluyoruz ve ne yazık ki bunu göremeyecek kadar hırslarımıza kapılmış durumdayız...

Önce kendini içini tamir etmeli insan. Son zamanlarda yaşayarak gördüm ki ben iyi değilsem kızıma yansıtmamam mümkün değil, gülsem de içimdekini hissediyor. Mutsuzluklarımı, gerginliğimi, endişelerimi aynalıyor ve çatışıyoruz, sürekli çatışıyoruz.

Bir önceki yazımda da yavaşlamak konusuna değinmiştim. Harekette yavaşlamak kolay da ya duygular düşünceler? Bunun için de ilkokul yıllarımdan beri sığındığım tığlarımı, şişlerimi yeniden elime aldım. İlk etapta o kadar hızlı örüyordum ki ben bile hayret ettim, devam ettikçe önce parmaklarım yavaşladı sonra düşüncelerim. Naçizane tavsiyem sayma, hesap gerektiren bir örnek bulmanız yönünde. Hesap yaparken yalnızca elinizdeki örgüye kanalize oluyorsunuz ne gündem ne de başka bir düşünceye yer kalmıyor.

Örgü örmek;
Kendi ürettiğiniz bir şeyi kullanmanın/hediye etmenin hazzını duymanızı sağlar
Ritmik hareketler ve odaklanmak kaygı, stres ve depresyondan uzaklaşmanızı sağlar
Beynin bir çok bölgesini aynı anda uyardığı için motor fonksiyonlarının gelişmesine faydalıdır
Beyninizin sağlıklı ve işlevsel kalmasına yardımcı olur
Eklemlerinizi ve kaslarınızı çalıştırdığından eklem iltihabı gibi rahatsızlıklara yakalanmanızı önleyebilir
Güven ve özsaygı geliştirmede etkilidir
Aşırı enerjiyi kanalize ederek yavaşlamayı sağlar
Sürekli meşgul olan gündemden sıyrılıp tazelenmenin önünü açar...

Örerek yeni yıl için sevdiklerinize kıymetli bir hediye üretebilirsiniz, çocuklarımızı soğuktan korumak için doğudaki okullara gönderebilirsiniz, bir atkı ve bir bereyi arabanızın torpido gözünde bulundurup ihtiyacı olan göçmen çocuklara hediye edebilirsiniz, satarak geçiminizi sağlayabilirsiniz, gelirini hayvan derneklerine bağışlayabilirsiniz, kendinize bir pazar filesi örüp doğa dostu kocaman bir adım atabilirsiniz...




Örgü örmenin faydaları bu iki kaynaktan derlenmiştir. 1, 2