Geçtiğimiz yıllarda Aralık ayı geldiğinde hevesle kurup süslediğimiz ufak da olsa yapay bir çam ağacımız vardı. Ancak pek çoklarına olduğu gibi bize de yeni yılı karşıladıktan sonra toparlaması külfet olur en azından bir ay daha ağacımız oda oda gezdikten sonra nihayet bir buhran anında toplayalım da kurtulalım düşüncesi ile bir sonraki yıl aynı zamanlarda çıkarılmak üzere kaldırılırdı.

O canlı renkler ve ışıltılar hayallerimi hedeflerimi hayata geçirmek için yeni bir heyecan ve umut olur adeta bana. Bu sebepten de kurmamayı aklımın ucundan bile geçirmemiştim şimdiye dek. Ancak bu yıl başka başta 2016 yılının ülkece refahımıza gölge düşüren, umutlarımızı yerle bir eden bir yıl olması bunun yanında benim doğalın peşine düşen yanım buna el vermedi fakat kalbimin bir köşesinde çırpınan umudumun ayağa kalk, hayallerine heveslerine sıkıca sarıl fısıltısına da kulak kabartmadan edemiyorum.

Çocukluk anılarıma dönüp baktığımda süslü çoraptan çektiğimiz kuralar, minik hediyeler, şekerlemeler, tombala heyecanımız, gülümseyen ailem ve hala burnuma gelen portakal kokulu anlar oradan öylece el sallıyorlar. Kızımın da yıllar sonra hatırında bolca gülümseyen anıları olsun istiyor anne yüreğim. Son günlerde tüm Türk halkı gibi bende çok üzgün ve gerginim, hali ile hiç istemesem de kızıma da yansıyor bu durum. Bu sebeple evimize biraz ışıltı ve heves katması için bu yıl da ağaç süslemeye karar verdik.

İstedim ki plastik yapay bir ağaç olmasın da (evde kalabalık yapacak hiçbir şey istemiyorum ayrıca ;) canlı yaşayan bir ağacımız olsun ve bu vesile ile yeni yıl ile beraber kızımla doğaya bir nefes daha kazandıralım, bir dikili ağacımız daha olsun. Bu sebeple saksıda dikilmek üzere bekleyen bir arkadaş aldık evimize.